202 herezje antysoboru watykańskiego 1962-1965

202 herezje antysoboru watykańskiego 1962-1965

Herezja w księgach Nowego Testamentu uważana jest jako zło wielkie, rozrywające jedność wiary, sprzeczne z ideą jednej i prawdziwej nauki Chrystusa; — tak też zapatrywano się na herezję i za taką ją miano   przez  wszystkie  wieki trwania. Od wieku XII poczęto nazywać herezję kacerstwem (niemieckie Ketzerei), najprawdopodobniej od sł. kataros (czysty), tak bowiem nazywali siebie heretycy w odróżnieniu od katolików. Herezja przedmiotowo pojmowana, jest to nauka sprzeczna z nauką objawioną, podmiotowo rozpatrywana jest to błąd rozmyślny przeciwko wierze
objawionej u tego, który jest chrześcijaninem. Jeżeli ktoś głosi naukę sprzeczną z wiarą objawioną, lecz nie wie, że błądzi, taki człowiek nie jest heretykiem w ścisłym znaczeniu tego słowa, czyli formalnym heretykiem, lecz tylko materialnym, i   żadnym  karom podlegać nie może.

Podręczna ENCYKLOPEDYA KOŚCIELNA T. 13-16 [Warszawa 1907], s. 165.

[pdf-embedder url=”https://krolestwonmp.pl/wp-content/uploads/2016/01/hc3a9rc3a9sies-de-vatican-ii-et-de-jean-paul-ii.pdf”]

DOWNLOAD:

202 herezje antysoboru watykańskiego

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *