Arcykatolicki memoriał biskupów polskich XVIII w. do Stolicy Apostolskiej

Arcykatolicki memoriał biskupów polskich XVIII w. do Stolicy Apostolskiej

Wyraźniej jeszcze określili przedmiot tego nabożeństwa (do Najświętszego Serca Pana Jezusa) biskupi polscy XVIII w.

Kiedy z różnych powodów Stolica Apostolska nie uwzględniła prośby króla polskiego i biskupa krakowskiego, wówczas biskupi polscy przedstawili memoryał do Kongregacyi Obrzędów, w którym poruszyli wszystkie odnośne zarzuty promotora wiary, kardynała Lambertini, późniejszego papieża Benedykta XIV. W memoryale tym powiedziano między innemi co następuje: Niektórzy zdają, się mniemać, że przedmiotem tego nabożeństwa ma być materyalne serce Jezusa-Chrystusa, bez żadnego znaczenia, bez poznawania i bez miłości; sądzą oni, że w nabożeństwie tem, oddaje się cześć samemu tylko ciału i krwi bez żadnego względu na ów nieprzebrany skarb darów duchowych, przedziwnych i bożych, jakie w tem sercu były złożone i zamknięte.
Zdają się oni uważać to serce jakoby serce jakiegoś świętego, starannie przechowywane w relikwiarzu razem z innemi szczątkami jego ciała. Błądzą, którzy tak myślą.—Serce Jezusowe trzeba brać naprzód jako stanowiące jedną całość z duszą Pana Jezusa i boską Jego osobą; następnie zaś uważać je trzeba jako godło i siedlisko wszystkich cnót i uczuć Chrystusa Pana, a zwłaszcza uczucia miłości względem swego Ojca i względem ludzi; później — jako środek wszystkich bolesnych cierpień, dla zbawienia świata podjętych przez Odkupiciela w ciągu całego życia, a zwłaszcza w czasie Jego męki, wreszcie—jako serce przebodzone na krzyżu nie tyle włócznią żołnierską, ile raczej miłością Odkupiciela, która kierowała żelazem włóczni… A zatem, serce Jezusa za nas zranione…, dusza najświętsza, która to serce ożywia i dozwala mu być sercem Boga, miłość, która to serce przepełnia, cnoty, których ono jest godłem i siedzibą, boleści i smutki, jakie je dręczyły, słowem, cały ten ogół rzeczy podniosłych, przedziwnych, bożych, — to wszystko jest prawdziwym, właściwym i całkowitym przedmiotem czci serca Jezusowego.

Słownik Apologetyczny T. III, Warszawa 1894, s. 502-503.

Święto Najświętszego Serca Jezusowego na prośby  polskich biskupów ustanowił papież Klemens XIII w roku 1765, a w roku 1856 papież Pius IX rozciągnął je na cały Kościół.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *