Archiwa tagu: Najświętsza Maryia Panna

Świadectwo Św. Dionizego Aeropagity po spotkaniu NMP

Świadectwo Św. Dionizego Aeropagity po spotkaniu NMP

„Wyznaję wobec Boga, mój najdostojniejszy Panie, iż nie przypuszczałem nigdy, ażeby, prócz Stwórcy najwyższego i najlepszego, mogło być przez ludzi widziane albo tylko wyobrażone coś podobnego, jak to, na com ja patrzał nie samym wzrokiem duszy, ale i ciała, co widziałem i w co wpatrywałem się własnymi oczami, gdym się znalazł w obecności Boskiego wizerunku, wyższego nad wszystkie duchy niebieskie, w obecności przenajświętszej Matki Jezusa Chrystusa, Pana naszego, a czego dała mi dostąpić dobroć Boża, Czytaj dalej Świadectwo Św. Dionizego Aeropagity po spotkaniu NMP

Szczególne łaski za nabożeństwo do Boleści NMP

Szczególne łaski za nabożeństwo do Boleści NMP

Czcicielom boleści Maryi, Chrystus Pan przyrzekł szczególne łaski. Chrystus Pan zadość uczynił Jej prośbie i przyrzekł:
1. Że ktokolwiek udawać się będzie do Matki przenajświętszej, jako Matki bolesnej, i przez Jej boleści prosić będzie o potrzebne łaski, może być pewnym iż nie umrze bez szczerej pokuty za grzechy. 2. Że
uwolnionym będzie od przerażenia i ucisków wewnętrznych, jakich zwykle doznaje się w ostatniej godzinie.
3. Że za życia będzie pamiętał o męce Pańskiej, aby po śmierci szczególną za to nagrodę otrzymał w niebie. 4. Nakoniec, że wszyscy czczący pobożnie boleści Matki przenajświętszej, mieć Ją będą za szczególną swoją Panią i Władczynię, i że Marya rozporządzać niemi będzie mogła według woli Swojej. Różne pobożne dzieła, liczne przytaczają wypadki i przykłady na stwierdzenie tego podania. Rozważ to dobrze duszo pobożna. Czytaj dalej Szczególne łaski za nabożeństwo do Boleści NMP

x. Antoniewicz – O powołaniu kobiety

x. Karol Antoniewicz

O powołaniu kobiety

Powołanie kobiety. — Może być aniołem, lub szatanem. — Rola kobiety w pogaństwie dawnem i dzisiejszem. — Wyjątkowe postacie w świecie pogańskim. – Dziewice izraelskie. – Cierpienie i miłość węgielnymi kamieniami doskonałości niewieściej. — Marya i Jej typy w Starym Zakonie: Ewa, Rebeka, Ruth, matka Tobiasza, matka Machabejczyków, Judyta. — Pełność łaski w Najśw. Pannie; z Nią nowe życie dla kobiety się rozpoczyna. — Niewiasty ewangeliczne; ich stosunek do Jezusa. — Pod krzyżem mieszkanie kobiety. — Jej rola, jej dzieje w Kościele katolickim. — Święte niewiasty polskie. – Dzisiejsze kobiety polskie. Czytaj dalej x. Antoniewicz – O powołaniu kobiety

O Nabożeństwie do Najśw. Panny Marii [1947]

O NABOŻEŃSTWIE
DO NAJŚW. PANNY MARII

Każdy prawdziwy katolik jest czcicielem Najśw. Marii Panny, Matki Bożej, i na odwrót: kto tylko ma prawdziwe nabożeństwo do Marii, ten także jest dobrym dzieckiem Kościoła, wiernym uczniem Jezusa Chrystusa i nosi na sobie znak przeznaczenia do nieba.

Czytaj dalej O Nabożeństwie do Najśw. Panny Marii [1947]

Leon XIII – Encyklika ‚Supremi apostolatus officio’ (O modlitwie różańcowej) [Rzym 1883]

Leon XIII

Encyklika Supremi apostolatus officio

Do Czcigodnych Braci Patriarchów, Prymasów, Arcybiskupów, Biskupów i innych Ordynariuszy, utrzymujących pokój i jedność ze Stolicą Apostolską.
Czcigodni Bracia, pozdrowienie i błogosławieństwo apostolskie!

Obowiązek zleconego Nam najwyższego urzędu apostolskiego i nader trudne warunki obecnych czasów co dzień natarczywiej napominają Nas i prawie przymuszają, abyśmy – im cięższe ciosy spadają na Kościółtym troskliwiej nim się opiekowali i dbali o jego całość.

Czytaj dalej Leon XIII – Encyklika ‚Supremi apostolatus officio’ (O modlitwie różańcowej) [Rzym 1883]

Pius XI – Encyklika ‚INGRAVESCENTIBUS MALIS’ (O Różańcu Św. N. Maryi Panny) [Rzym 1937]

PIUS XI

Encyklika ‚INGRAVESCENTIBUS MALIS’

jego Świątobliwości Ojca Świętego, Piusa XI, do czcigodnych braci Patriarchów, Prymasów, Arcybiskupów, Biskupów i innych Ordynariuszów pokój i jedność ze Stolicą Apostolską utrzymujących, O różańcu św. N. Maryi P.

CZCIGODNI BRACIA POZDROWIENIE I BŁOGOSŁAWIEŃSTWO APOSTOLSKIE

Wobec wzrastającej fali zła (Ingravescentibus malis), szerzącego się w naszych czasach, oświadczyliśmy niejednokrotnie, świeżo zaś w encyklice Divini Redemptoris1, że jedynym na nie lekarstwem jest powrót do Chrystusa i świętych Jego przykazań. Bo On jeden „ma słowa żywota wiecznego”2; nie może bowiem ani jednostka ani społeczeństwojeśli wzgardzą Jego majestatem i prawem Bożymniczego utworzyć, co by zwolna w sposób wielce żałosny nie rozpadło się w gruzy.

Czytaj dalej Pius XI – Encyklika ‚INGRAVESCENTIBUS MALIS’ (O Różańcu Św. N. Maryi Panny) [Rzym 1937]

[PDF] o. Prokop Leszczyński – Żywot Matki Bożej [Wilno 1906]

[PDF] o. Prokop Leszczyński – Żywot Matki Bożej [Wilno 1906]

W miasteczku Galilejskim zwanym Kana niezbyt od Nazaretu odległym, a gdzie mieszkała cioteczna siostra Przenajświętszej Panny święta Salomea, matka świętego Jana Ewangelisty, miał się odbyć ślub małżeński, a według mniemania niektórych ojców świętych (Św. Augustyn; W. Beda; Św. Tomasz apud. CorneI. a Lapide ), właśnie tego przyszłego Apostoła i najulubieńszego ucznia Chrystusowego. Przenajświętsza Panna wiodąc od lat dziecinnych życie odosobnione, życie jakby zakonnicy, nie miała żadnych stosunków ze światem, a bardzo mało z rodziną.
Szczególnie unikała wszelkich zebrań się rodzinnych, chociażby najbliższych Jej krewnych, gdy takowe zebrania spowodowane były jakimi wesołymi obchodami, jak na przykład zaślubin lub urodzin.
Wtedy tylko i to rzadko się zdarzało, nawiedzała krewnych, gdy ich jaki smutek spotkał, jakie nieszczęście dotknęło. W czym także naśladować Ją powinny osoby Bogu poświęcone, w stosunkach swoich z rodziną trzymając się prawidła podanego im przez świętego Alfonsa, który powiada, że zakonnik lub zakonnica mogą podzielać smutki swoich krewnych, aby się za nich modlić, i jeśli potrzeba pocieszyć ich w Bogu. Lecz w uciechach ich nigdy współudziału brać nie powinni, bo wszelkie uciechy ziemskie, chociażby najniewinniejsze i najgodziwsze życiu poświęconemu bogomyślności obcymi być mają.

Czytaj dalej [PDF] o. Prokop Leszczyński – Żywot Matki Bożej [Wilno 1906]

[PDF] Św. Alfons de Liguori – Uwielbienia Maryi [Kraków 1877]

[PDF] Św. Alfons de Liguori – Uwielbienia Maryi [Kraków 1877]

Że przeto jest rzeczą pożyteczną i świętą uciekać się do pośrednictwa Maryi, wątpić o tym mogą ci tylko, którzy się wyrzekają wiary. Lecz czego prócz tego chcemy tu dowieść, to że pośrednictwo Maryi jest nawet koniecznym, niezbędnym, dla naszego zbawienia: n i e z b ę d n y m , powiadam, nie bezwzględnie, lecz według dokładnego teologicznego wyrażenia moralnie , to jest: że lubo w teorii bez takowego pośrednictwa może dusza dostąpić zbawienia, to jednak w praktyce jest to jakby niemożliwe.

Czytaj dalej [PDF] Św. Alfons de Liguori – Uwielbienia Maryi [Kraków 1877]