bruegel-12a

202 herezje antysoboru watykańskiego 1962-1965

202 herezje antysoboru watykańskiego 1962-1965

Herezja w księgach Nowego Testamentu uważana jest jako zło wielkie, rozrywające jedność wiary, sprzeczne z ideą jednej i prawdziwej nauki Chrystusa; — tak też zapatrywano się na herezję i za taką ją miano   przez  wszystkie  wieki trwania. Od wieku XII poczęto nazywać herezję kacerstwem (niemieckie Ketzerei), najprawdopodobniej od sł. kataros (czysty), tak bowiem nazywali siebie heretycy w odróżnieniu od katolików. Herezja przedmiotowo pojmowana, jest to nauka sprzeczna z nauką objawioną, podmiotowo rozpatrywana jest to błąd rozmyślny przeciwko wierze
objawionej u tego, który jest chrześcijaninem. Jeżeli ktoś głosi naukę sprzeczną z wiarą objawioną, lecz nie wie, że błądzi, taki człowiek nie jest heretykiem w ścisłym znaczeniu tego słowa, czyli formalnym heretykiem, lecz tylko materialnym, i   żadnym  karom podlegać nie może.

Podręczna ENCYKLOPEDYA KOŚCIELNA T. 13-16 [Warszawa 1907], s. 165.

DOWNLOAD:

202 herezje antysoboru watykańskiego

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>