Adwent. Cel i znaczenie

Adwent. Cel i znaczenie

Obchodząc Adwent, pragnie Kościół Św. nie tylko przypomnieć nam, z jaką tęsknotą oczekiwała ludzkość Zbawiciela, lecz także wskazuje na obowiązek nasz przygotowania się na przyjście Jezusa w święta Bożego Narodzenia.

Adwent — to czas pokuty. Pokutę głoszą z świętą powagą prorocy, św. Jan Chrzciciel, sam Boski Zbawiciel. Czyńcie pokutę!
Wzbudziwszy więc szczery żal za grzechy, postanówmy unikać ich w przyszłości jako największego zła; odprawmy następnie szczerą spowiedź adwentową i tak oczekujmy z wewnętrznym spokojem przyjścia Pana. I jeszcze jedno! Z tą wewnętrzną pokutą powinna się łączyć zewnętrzna, ta zaś polega na umartwieniu ciała i wyrzeczeniu się zewnętrznych, choćby godziwych zabaw.
Pełna ufności tęsknota, skupienie, pokuta i modlitwa, oto
pobożne uczucia i cnoty, które duszę każdego wiernego w tym
świętym czasie przejmować i zdobić powinny. Czytaj dalej Adwent. Cel i znaczenie

Pierwsza Niedziela Adwentu. Proprium de tempore.

Pierwsza Niedziela Adwentu.  Proprium de tempore.

KOLEKTA

Wzbudź, prosimy Cię, Panie, potęgę Twoją i przybądź, abyśmy z niebezpieczeństw, które grzechy nasze ściągnęły na nas, zostali wyrwani przez Twą pomoc, a przez Twe zasługi byli zbawieni. Który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen. Czytaj dalej Pierwsza Niedziela Adwentu. Proprium de tempore.

Najgłupszy, który lada komu wierzy, i bez dowodów i listów i pieczęci, fałszerza ma za Bożego posła

Najgłupszy, który lada komu wierzy, i bez dowodów i listów i pieczęci, fałszerza ma za Bożego posła

Dedykowane SEDEWAKANTYSTOM, lefebrystom i ich „biskupom”

Prawda iż w tej mierze na fałszywych posłańców i heretyków i wilki oglądać się potrzeba, którzy poselstwo sprawować chcą, a posłani nie są. Czytaj dalej Najgłupszy, który lada komu wierzy, i bez dowodów i listów i pieczęci, fałszerza ma za Bożego posła

Władza ludu to bałwochwalstwo

Władza ludu to bałwochwalstwo

Chrześcijańskie zasady społeczne

Samej władzy w żadnym wypadku nie daje lud, jeno Bóg, który tego przywileju nikomu nie może odstąpić właśnie dlatego, że jest Bogiem czyli Najwyższym Panem i Władcą.
Chrześcijańską tę zasadę o początku władzy tem bardziej dziś mieć należy na pamięci, ponieważ są ludzie, którzy obwołują źródłem wszelkiej władzy lud i szerzą pogardę i wstręt do władzy tak duchownej jak świeckiej. Mianować lud początkiem władzy i wszechwładnym, jest bałwochwalstwem równie szkodliwem, jak owo w czasach pogańskich, które kazało klękać ludowi przed cesarzami, jako bogami. Gdyby lud był źródłem władzy i gdyby nie Bóg, tylko lud dawał władzę, to wszyscy byliby władzą, a nikt podwładnym i nastąpiłby powszechny bezład. Czytaj dalej Władza ludu to bałwochwalstwo

[PDF] x. Lubelski – Nacjonalizm w świetle etyki katolickiej [Lwów 1924]

[PDF] x. Lubelski – Nacjonalizm w świetle etyki katolickiej [Lwów 1924]

Egoizm narodowy nie jest miłością Ojczyzny, ale jej zwyrodnieniem, zdziczeniem. Chrystus Pan, jak to przedtem wykazaliśmy, gorąco miłował swoją ojczyznę ziemską. Ale miłość Jego obejmowała równocześnie wszystkich ludzi, wszystkie ludy i narody.
Święty Paweł również gorącym był patriotą — ale ten gorący patriota żydowski, wyzwolony przez naukę Chrystusa z ciasnych granic nacjonalizmu, rzuca w świat dwie wielkie zasady: pierwsza, to: „Nie masz różnicy między Żydem a Grekiem, albowiem tenże Pan wszystkich” (Rzym, 10, 12), a druga, to: „Jak ciało jest jedno a członków jest wiele, wszystkie zaś członki ciała, choć ich jest wiele, są jednem ciałem, tak Chrystus z całą ludzkością jedno tworzy ciało, którego on jest głową” (1 Kor. 12, 12). Tenże św. Paweł nie waha się także ostro wystąpić przeciwko uroszczeniom i zamiarom podporządkowania religji Chrystusowej partykularnym interesom narodu żydowskiego (por. Filip. 3, 2—8).
Tak katolicyzm nakazuje patriotyzm, — ale jest wrogiem egoizmu narodowego. Przez swój chrześcijański kosmopolityzm on ten patriotyzm podnosi, uszlachetnia, oczyszczając go z ciasnych więzów egoizmu i zatrutego jadu nienawiści.

Czytaj dalej [PDF] x. Lubelski – Nacjonalizm w świetle etyki katolickiej [Lwów 1924]

[PDF] Św. Alfons de Liguori – Bądź dzieckiem Maryi [Warszawa 1932]

[PDF] Św. Alfons de Liguori – Bądź dzieckiem Maryi [Warszawa 1932]

Wszyscy święci i święte byli gorliwymi czcicielami Maryi. I nic w tem dziwnego, bo nabożeństwo do Matki Boskiej, jak zapewnia pewien mąż świętobliwy, jest najlepszym dowodem, że znajdujemy się na drodze zbawienia. Ojciec Nirenberg zaś twierdzi, że słudzy Maryi w szczególniejszy sposób będą cześć odbierali w niebie, że w tym przybytku chwały wiecznej będą przybrani w szaty, odznaczające się blaskiem i bogactwem tak, że od razu ich będzie można poznać, jako wybrańców tej Królowej Najświętszej i osób Jej dworu.
O, chrześcijaninie! uczyń takie postanowienie, jak Św. Jan Berchmans: nie spocznę, aż wyrobię w sobie najczulsze nabożeństwo do Maryi, Matki mojej.

Czytaj dalej [PDF] Św. Alfons de Liguori – Bądź dzieckiem Maryi [Warszawa 1932]

Wyjaśnienie zagadki zła na świecie

Wyjaśnienie zagadki zła na świecie

Ewangelja dotąd  zdobyła pewną liczbę jednostek, owładnęła gdzieniegdzie rodzinę; ale w życie publiczne, w politykę, w stosunki międzypaństwowe jeszcze wcale nie wniknęła.
A przecież posiada ona nie tylko moc uświęcania jednostek, ale także moc socjalną, dążącą do ukształcenia podług myśli bożej społeczeństw. Czytaj dalej Wyjaśnienie zagadki zła na świecie

[PDF] ŻAL DOSKONAŁY. Ważny środek zbawienia [Poznań 1915]

[PDF] ŻAL DOSKONAŁY. Ważny środek zbawienia [Poznań 1915]

Najbardziej nieszczęśliwym powinien nas uczynić jeden, choćby tylko jeden jedyny grzech śmiertelny, bo grzech śmiertelny przemienia  duszę naszą na podobieństwo szatana, nadaje jej piętno potępienia…!

Już się spowiadać nie mogę! Życie  szybko ulata. Kapłana niema, nikt go nie woła – a ja w grzechach śmiertelnych! Cóż pocznę! Czy niema dla mnie ratunku? O tak!
Jest ratunek, jest środek ostateczny, który cię  zbawi. Szczęśliwi, którzy znają ten środek! Szczęśliwi, co z niego korzystają!…. Jaki to cudowny środek? – Posłuchaj!
Środkiem tym jest żal doskonały.

Czytaj dalej [PDF] ŻAL DOSKONAŁY. Ważny środek zbawienia [Poznań 1915]

Znaczenie Błogosławieństw ewangelicznych

 Znaczenie Błogosławieństw ewangelicznych

Skutkami cnót teologicznych i darów Ducha Świętego są błogosławieństwa ewangeliczne.

P. 548. Które to są błogosławieństwa ewangeliczne?
Błogosławieństwa ewangeliczne są to te, które ogłosił sam Jezus Chrystus w kazaniu na górze, a mianowicie: Czytaj dalej Znaczenie Błogosławieństw ewangelicznych