Królowa Korony Polskiej

OGŁOSZENIE NAJŚWIĘTSZEJ PANNY KRÓLOWĄ KORONY POLSKIEJ I ŚLUBY LWOWSKIE JANA KAZIMIERZA (1648—1668)

OGŁOSZENIE NAJŚWIĘTSZEJ PANNY KRÓLOWĄ
KORONY POLSKIEJ I ŚLUBY LWOWSKIE
JANA KAZIMIERZA (1648—1668)

Jedno i drugie miało miejsce w katedrze lwowskiej dnia 1 kwietnia 1656 r., po powrocie Jana Kazimierza z wygnania, w toku ciężkich wojen ze Szwedami i innymi nieprzyjaciółmi, które Polska wtedy prowadzić musiała.


Z listu przesłanego do Rzymu, a zawartego w „Relacjach nuncjuszów” (p. § 16), str. 296—297.

Najjaśniejszy król uczynił ślub uroczysty we Lwowie w obecności senatorów i ludu w kościele katedralnym przed (cudownym) obrazem Matki Bożej u stóp wielkiego ołtarza. W czasie Mszy świętej odprawianej przez najprzewielebniejszego nuncjusza papieskiego, bezpośrednio przed podniesieniem Najświętszej Hostii, na oczach wszystkiego kleru i wiernych, za zgodą senatu i przy współudziale całego dworu królewskiego te słowa głośno wypowiedział:

Wielka Boga-Człowieka Rodzicielko! Panno Najświętsza! Ja, Jan Kazimierz — przez Syna Twojego, Króla królów a Pana mojego i przez Twoje zmiłowanie król — do Twoich najświętszych stóp upadłszy, Ciebie za patronkę moją i na królowę moich państw dzisiaj obieram. Tak sam siebie jak równie moje królestwo polskie, wielkie księstwo litewskie, ruskie, pruskie, mazowieckie, żmudzkie, inflanckie, oraz wojska obu narodów (Koronne i litewskie) i wszystkie moje ludy Twojej osobliwej opiece i obronie polecam. Twej pomocy i miłosierdzia w tym opłakanym i utrapionym stanie królestwa mego przeciwko nieprzyjaciołom Świętego rzymskiego Kościoła pokornie błagam. A ponieważ wielkimi dobrodziejstwami Twymi wraz z narodem polskim obowiązany jestem do nowego i gorącego poświęcenia się na Twą służbę, ślubuję zatem tak moim jak moich ludów imieniem Tobie i Twojemu Synowi Jezusowi Chrystusowi, że wszędzie po wszystkich krainach królestwa mego cześć i nabożeństwo ku Tobie rozszerzać będę. Skoro zaś potężnym Twym wstawiennictwem a Syna Twego wielkim zmiłowaniem nad nieprzyjaciółmi, a szczególniej nad Szwedami otrzymam zwycięstwo, ślubuję iż wystaram się u Świętej Stolicy Apostolskiej, ażeby na podziękowanie Tobie i Twojemu Synowi dzień ten corocznie uroczyście był obchodzony czasy wiecznymi, i dołożę starania wraz z biskupami moimi, ażeby to, co przyrzekam przez
ludy moje wypełnionym było. Gdy zaś z wielką boleścią serca mego uznaję, że z powodu jęku i ucisku ludzi stanu niższego zesłane zostały na królestwo moje przez Twego Syna, sprawiedliwego sędziego, różne plagi, zarazy, wojny i inne nieszczęścia przez te lat siedem, przyrzekam więc i ślubuję, że po otrzymaniu pokoju starać się będę usilnie wraz z wszystkimi stanami, aby od niesprawiedliwych ciężarów i ucisków lud mego królestwa został wyzwolonym. Ty, o Najmiłosierniejsza Królowo! jakoś mnie pomysłem do powzięcia tego ślubu natchnęła, tak racz mi wyprosić łaskę u Syna Twego do jego wypełnienia!

(O ostatniej części tych ślubów, dotyczącej wyzwolenia ludu z ciężarów, którymi był uciskany, gdy niebezpieczeństwa minęły, Polska, niestety, zapomniała. Polskie tłumaczenie tych ślubów zaczerpnęliśmy z ks. M. Bulińskiego „Historii Kościoła polskiego”, t. III, Kraków 1874, str. 92—93.)

x. Umiński – Teksty źródłowe do nauki dziejów Kościoła Cz. 2, Lwów 1939, s. 41-42.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>