x. Dąbrowski – Homilia na XIII. Niedzielę po Świątkach [Warszawa 1911]

x. Dąbrowski Tomasz – Homilie na niedziele i uroczyste święta całego roku [Warszawa 1911]

Na Niedzielę XIII. po Świątkach.

Najmilsi! Co jest trąd, mówiłem obszerniej przy innej sposobności (niedziela III. po Trzech Królach),  dziś przypomnę tylko, że choroba ta tworzy na ciele gnijące rany, że przeważnie panuje w krajach cieplejszych, a stamtąd przeniesioną została do Europy. Zazwyczaj jest ona nieuleczalna, zaraźliwa, trwa długo, zadaje męki straszliwe, należy tedy do największych plag ludzkości. Czytaj dalej x. Dąbrowski – Homilia na XIII. Niedzielę po Świątkach [Warszawa 1911]

[PDF] Bp Pelczar – Życie duchowne czyli Doskonałość chrześcijańska. T. 2 [Kraków 1886]

[PDF] Bp Pelczar – Życie duchowne czyli Doskonałość chrześcijańska. T. 2 [Kraków 1886]

 Sw. Bernard, mając głosić cześć Bogarodzicy, tak się do Niej odzywa: Choćby zamiast jednego sto języków chwałą zabrzmiało, choćby się sto ust otworzyło, jeszczebym Cię godnie wychwalić nie zdołał. . . . Bo Twoja wspaniałość wywyższona jest nad niebiosa i nad wszystkie ziemie chwała Twoja, tak że ani na niebie ani na ziemi nie znajdzie się stworzenie, które by godnie mogło wysławić Twą wielkość. Jeżeli tak mówi wielka sługa Maryi, cóż ja mogę powiedzieć? Gdy jednak mówić potrzeba, rzucę przynajmniej kilka rysów i podam miłości twojej pięć względów do rozważania, jak o to: Najśw. Panna Maryja jest cudem łaski — jest wzorem i Mistrzynią doskonałości — jest Pośredniczką naszą — jest
Matką naszą — jest Królową naszą.

Czytaj dalej [PDF] Bp Pelczar – Życie duchowne czyli Doskonałość chrześcijańska. T. 2 [Kraków 1886]

[PDF] Bp Pelczar – Życie duchowne czyli Doskonałość chrześcijańska. T. 1 [Kraków 1886]

[PDF] Bp Pelczar – Życie duchowne czyli Doskonałość chrześcijańska. T. 1 [Kraków 1886]

Życie człowieka objawia się w poczwórnej postaci: jako życie zmysłowe, duchowe, towarzyskie i religijne. Człowiek bowiem jest najprzód z natury swojej istotą złożoną i dwa światy w sobie łączącą, stąd życie jego przyrodzone podwójną ma postać: zmysłową zarazem i duchową. Powtóre, jest on członkiem społeczeństwa, czyli wielkiej rodziny ludzkiej, której dobra, obowiązki, prace i boleści podziela, a stąd pochodzi życie towarzyskie albo społeczne. W reszcie, jest on dziełem Boga, od którego wziął początek i do którego winien dążyć, jako do ostatecznego końca, a stąd płynie życie religijne, dlatego tak nazwane, iż religia oznacza stosunek człowieka do Boga.

Czytaj dalej [PDF] Bp Pelczar – Życie duchowne czyli Doskonałość chrześcijańska. T. 1 [Kraków 1886]